Beklediğim Yolum

0
114

Yoldayım, yolların engelleri, inmeleri çıkmaları umrumda olmadan. Gönül yolundayım. Tüm kalbimle, tüm isteğimle, tüm gücümle bu sefer buradayım. Kovsalar da gitmem bu defa. Ben buradan gidemem. Senden gidemem, kendimden bir kez daha gidemem. İçimde uyanan bu ‘tüm evren içimde’ hissinden vazgeçemem…
Öyle değil midir zaten? Kendine iyi gelen bir şey ararsın hep. Bir insan, bir eğlence, bir his. Peki ya bunların hepsi bir insanın ellerinde toplanmışsa? Nasıl bırakabilirsin ki? Bu zamana kadar hayatındaki herkesi ve her şeyi, kendin etrafına aldın. Hüznünle, kederinle, en mutlu anınla, senin hayatını sen yaşadın. İsyanların bu saçma sisteme, düzene değildi oysa ki. Ne olursa olsun kendineydi.
En mutlu anlarımı da ben kendim yarattım. Beni mutlu etmiş, eden, edebilecek insanla yoldayım şimdi. Tüm güvenimle, arkamda koskoca bir uçurum varken ona yaslanıyorum çünkü biliyorum ki devrilmez, yıkılmaz.
Kim anlayacak başka halimi? Kimin özlemesi gerekir beni? Ne gerek vardı ki senden başka beni sevecek birine? Tüm dünya dursa da kollarında atsa kalbim, yorulsam bakışlarında, boğulsam en derin nefesinde. Sevgilim, istediğim bu, zamanın bana vereceği en güzel hediye de sanırım sensin. Biliyorum geleceksin. Geleceksin ve birden tüm dünya kollarımda olacak.